wersja mobilna | kontakt z nami

Android Things oraz Raspberry Pi 3 (1). Wprowadzenie do systemu i pierwszy projekt

Numer: Listopad/2017

Artykuł ten jest pierwszym odcinkiem serii poświęconej systemowi Android Things i płytce Raspberry Pi. Pierwsza część cyklu przybliża Czytelnikowi krótką historię systemu a także zawiera opis przygotowania środowiska i pierwszej prostej aplikacji. W kolejnych częściach przedstawiony zostanie opis sterowania pracą interfejsu I2C, obsługi wyświetlacza OLED SSD1306 z wykorzystaniem gotowych sterowników sprzętu oraz projekt z zastosowaniem kamery i funkcji przetwarzania obrazu.

Pobierz PDF

Trwająca od kilku lat rewolucja Internet of Things nabiera tempa, jednak brak jednolitych standardów powoduje, że rynek ten jest wciąż mocno zdefragmentowany, a każdy z producentów sprzętu i oprogramowania próbuje „zagarnąć” jak największy kawałek tortu dla siebie. Po swoich nie do końca udanych początkach z systemami Android@Home oraz Brillo, do działania ponownie wkracza jeden z największych graczy na rynku – Google. Czy połączenie zmodyfikowanego na potrzeby rynku IoT systemu Android wraz z najbardziej popularnymi platformami sprzętowymi może się nie udać? Sprawdźmy to!

Android Things – nowy/stary system operacyjny dla urządzeń IoT

Obserwując od kilku lat rosnący rynek urządzeń IoT można było odnieść mylne wrażenie, że firma Google pozostaje w cieniu rozpoczynającej się rywalizacji, a wszystkie dotychczasowe działania firmy skupione są wyłącznie na segmencie urządzeń mobilnych, gdzie system Android już od kilku lat wiedzie niepodważalny prym. W tym czasie organizacje/projekty takie jak IoTivity [1] czy AllJoyn [2] zaczynają zrzeszać pod banderą Linux Foundation największych graczy na rynku taki jak Intel, Samsung czy LG. Czy Google naprawdę „przespało” ten okres?

Nic bardziej mylącego! O pierwszych działaniach firmy Google na rynku urządzeń IoT (a uściślając – w obszarze systemów automatyki domowej) można było usłyszeć już w 2011 roku podczas konferencji Google I/O [3]. Zaprezentowany wówczas projekt Android@Home zakładał stworzenie kompletnego systemu automatyki domowej, której poszczególne urządzenia pracują pod kontrolą systemu operacyjnego Android (nazwanego wówczas dumnie „systemem operacyjnym dla Twojego domu”). Jednym z pierwszych oficjalnych produktów spod logo projektu Android@Home miała być inteligentna żarówka stworzona przy współpracy z firmą LightingScience. Niestety mimo wielu obiecujących zapowiedzi, idea projektu Android@Home upadła dość szybko – zapowiedziane produkty nie pojawiły się na rynku, firma LightingScience usunęła ze swojej strony materiały zapowiadające nowy projekt, a Google nie podjęło już w swych wystąpieniach tematu Android@Home.

Od czasu Android@Home mija kilka lat, gdy podczas kolejnej konferencji Google I/O w 2015 roku firma zapowiada projekt Brillo – bazujący na Androidzie system operacyjny dla niewielkich urządzeń IoT wyposażonych w 32–64 MB RAM. Projekt ten w początkowej fazie zostaje entuzjastycznie przyjęty, jednak brak w nazwie projektu – mogącego działać jak magnes – kluczowego słowa „Android” nie był przypadkowy. Główne środowisko deweloperskie projektu Brillo bazowało na języku C++ i nie przypominało ono deweloperom urządzeń mobilnych dobrze znanych „schematów” z pracy w środowisku Android. Być może właśnie to było przyczyną, że niewielu programistów skupionych wówczas wkoło projektu Android zdecydowało się na podjęcie eksperymentów z systemem Brillo. Z biegiem kolejnych miesięcy, projekt Brillo zaczął pokrywać się kurzem.

Sytuacja zmieniła się pod koniec roku 2016, kiedy to firma Google ogłosiła swój najnowszy projekt dla urządzeń IoT – system Android Things. „Nowy” projekt giganta z Mountain View jest właściwie kontynuacją systemu Brillo, w którym zdecydowano się uwzględnić większość krytycznych uwag pochodzących od developerów Brillo. Do najważniejszych zmian należy zaliczyć możliwość tworzenia aplikacji w języku Java z wykorzystaniem Android SDK, Google API oraz dobrze znanego programistom urządzeń mobilnych – pakietu Android Studio. Tym samym – jak zostanie to przedstawione w dalszej części niniejszego artykułu – przygotowanie aplikacji dla systemu Android Things niewiele różni się od tworzenia typowej aplikacji dla urządzeń mobilnych. Co więcej, firma Google przy współpracy z producentami najbardziej popularnych sprzętowych zestawów deweloperskich przygotowała gotowe obrazy dla takich platform jak: Intel Edison oraz Joule, NXP Pico i.MX7D, NXP i.MX6UL, NXP Argon i.MX6UL oraz Raspberry Pi 3. Tak więc wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że tym razem musi się udać.

rys1Android Things – charakterystyka

Zanim przystąpimy do realizacji pierwszego projektu z wykorzystaniem Android Things, warto krótko scharakteryzować sam system i odpowiedzieć na pytanie, ile właściwie jest Androida w projekcie Android Things.

System Android Things jest zmodyfikowaną wersją standardowego projektu Android, dostosowaną do potrzeb typowych systemów embedded (a więc w odróżnieniu od współczesnych telefonów – systemów pełniących jedną, ściśle określoną funkcję, jak np. sterowanie ogrzewaniem w systemie inteligentnego budynku). Ponieważ standardowe API systemu Android nie umożliwia programiście bezpośredniej obsługi najbardziej typowych dla systemów embedded komponentów sprzętowych (takich jak np. porty GPIO, PWM czy magistrale UART, SPI, I2C i I2S), interfejs programowy (API) systemu Android Things został rozbudowany o bibliotekę Things Support Library, umożliwiającą prostą obsługę „sprzętowego otoczenia” naszego projektu (rysunek 1).

Zgodnie z „charakterem pracy” urządzeń embedded, system operacyjny Android Things został zoptymalizowany pod kątem pracy z jedną aplikacją użytkownika, pełniącą funkcję głównej aktywności i uruchamianą tuż po starcie systemu. W urządzeniach z systemem Android Things wyświetlacz pełni funkcję opcjonalną i nie jest wymagany do pracy urządzenia. Dla wygody programistów chcących zbudować aplikację z graficznym interfejsem użytkownika, w systemie Android Things zdecydowano się pozostawić standardowy UI toolkit, umożliwiający budowanie funkcjonalnych interfejsów za pomocą graficznego edytora lub plików opisu XML.

tab1W porównaniu do systemu standardowego systemu Android, usunięto główny pasek powiadomień i przycisków ekranowych (które przy jednej „aplikacji głównej” tracą rację bytu), a tym samym usunięto również mechanizm powiadomień. Projektant graficznego interfejsu użytkownika zyskuje tym samym do dyspozycji całą przestrzeń wyświetlanego obrazu. Interfejs graficzny może być obsługiwany za pomocą ekranu dotykowego i wirtualnej klawiatury lub, jeśli nasz zestaw deweloperski nie jest wyposażony w taki ekran – za pomocą dołączonej do portu USB standardowej myszy komputerowej.

Zmiana charakteru pracy systemu operacyjnego Android (z oprogramowania zarządzającego pracą wielofunkcyjnego telefonu na ściśle ukierunkowane urządzenie wbudowane) pozwoliła na „odchudzenie” systemu poprzez usunięcie aplikacji systemowych i wielu innych komponentów programowych. Tak więc, przygotowując aplikację dla systemu Android Things, warto pamiętać, że nie skorzystamy z takich standardowych dostawców treści (Content Providers) [4] jak: CalendarContract, ContactsContract, DocumentsContract, DownloadManager, MediaStore, Settings, Telephony, UserDictionary oraz VoicemailContract. System Android Things wspiera również skróconą listę komponentów z Google API – zbiorcze zestawienie umieszczono w tabeli 1.

Mimo znacznego odchudzenia Android Things, podczas pracy z systemem należy pamiętać, że wciąż mamy do czynienia ze standardowym ART (Android Runtime), które nie zawsze jest demonem wydajności. Niskopoziomowi programiści systemów embedded pracujący z językami C/C++ w dystrybucjach Linuksowych mogą odczuwać „niedosyt” z szybkości działania systemu (analizując go np. poprzez porównanie maksymalnej szybkości zmian stanów na wyprowadzeniach GPIO). Do kogo zatem jest adresowany Android Things?

rys2Analizując dokumentację systemu, łatwo można odnieść wrażenie, że główną grupą docelową projektu są programiści obecnie skupieni wokół systemu Android i programowania urządzeń mobilnych. Właśnie dla tej grupy docelowej strony dokumentacji projektu zostały rozszerzone o krótki elementarz elektroniki cyfrowej i zwięzłe opisy wybranych magistral sprzętowych [5]. Poprzez udostępnienie dobrze znanego deweloperom środowiska programowania, Google chce przyciągnąć do swojego nowego projektu dużą rzeszę doświadczonych programistów Android, których w dynamicznej rozwijającej się branży IoT wciąż brakuje. Osobiście (jako elektronik, osoba programująca głównie w języku C i mająca na swoim koncie kilka aplikacji na system Android) również dostrzegam w projekcie Android Things duży potencjał. Łatwość tworzenia oprogramowania i GUI, przenośność, infrastruktura do przeprowadzania aktualizacji OTA oraz bardzo funkcjonalne i rozbudowane Google API (pozwalające tworzyć prototypy złożonych projektów w ciągu paru chwil) powoduje, że nie można przejść koło tego systemu obojętnie. Choć obecna wersja systemu – oznaczona jako „developer preview” – jest wolna i niestabilna, warto już teraz zapoznać się z możliwościami, jakie dziś oferuje projekt Android Things.

rys3Przygotowanie platformy sprzętowej

W niniejszym artykule – do testów systemu Android Things – wybrano jedną z najbardziej popularnych płytek deweloperskich – Raspberry Pi 3. Przy współpracy z Raspberry Pi Foundation, firma Google przygotowała gotowe do pobrania obrazy systemu dostępne pod adresem https://goo.gl/eQLXKT.

Procedura przygotowania karty pamięci SD z systemem Android Things jest analogiczna do instalacji innych systemów operacyjnych (Raspbian, Ubuntu, itp.) dla zestawu Raspberry Pi. W pierwszym kroku, w czytniku kart SD naszego komputera umieszczamy kartę pamięci o pojemności minimum 8 GB. Następnie po pobraniu i rozpakowaniu archiwum androidthings_rpi3_devpreview_4_1.zip, zawierającego obraz systemu Android Things, rozpoczynamy proces wgrywania obrazu na kartę SD. W systemie operacyjnym Linux, operację tę wykonamy za pomocą narzędzia dd [6] dd bs=4M if=iot_rpi3.img of=/dev/sd<X>, natomiast w środowisku Windows, wgranie obrazu systemu na kartę pamięci może zostać zrealizowane za pomocą narzędzia Win32DiskImager [7].

Po zakończonej sukcesem operacji instalacji obrazu przygotowaną kartę SD umieszczamy w slocie karty pamięci zestawu Raspberry Pi, natomiast do złącza HDMI podłączamy zewnętrzny monitor. Taki minimalny zestaw połączeń pozwoli nam upewnić się, że przygotowanie karty SD z systemem zostało zrealizowane w prawidłowy sposób. Po włączeniu zasilania na ekranie zostanie wyświetlono animacja startowa, jak na rysunku 2.

Należy podkreślić, że pierwsze uruchomienie Android Things jest dość czasochłonne (proces ten może trwać około 3 minut), a pomiędzy kolejnymi etapami startu systemu mogą występować momenty, kiedy ekran nie wyświetla żadnego obrazu. Ponieważ dioda aktywności systemu umieszczona na płytce Raspberry Pi nie jest obsługiwana, urządzenie może stwarzać wrażenie „zawieszonego” – mając jednak na uwadze, że Android Things to wciąż wersja „developer preview” – uzbrójmy się w chwilę cierpliwości.

rys4Ponieważ w systemie nie została zainstalowana jeszcze aplikacja użytkownika, którą system mógłby uruchomić tuż po starcie, po zakończeniu procesu uruchamiania systemu na ekranie urządzenia zostanie wyświetlone logo systemu Android Things wraz z informacjami o aktualnym stanie połączeń sieciowych (które w omawianym przypadku nie zostały jeszcze ustanowione). Jak wspomniano w poprzednim podrozdziale – system Android Things został zoptymalizowany pod kątem uruchomienia wyłącznie jednej aplikacji użytkownika, więc nie został on wyposażony w żadne menu pozwalające na jakąkolwiek interakcję z systemem poprzez graficzny interfejs użytkownika. Aby rozpocząć pracę z systemem, niezbędne jest na tym etapie ustanowienie połączenia sieciowego. Jedną z najprostszych i najbardziej stabilnych metod jest wykorzystanie kabla Ethernet – tuż po podłączeniu zestawu Raspberry Pi do sieci lokalnej ekran startowy systemu poinformuje nas o ustanowionym połączeniu i przydzielonym adresie IP.

Istnieje również możliwość podłączenia zestawu Raspberry Pi do sieci Wi-Fi, jednak w przypadku systemu Android Things, zestawienie takiego połączenia jest bardziej pracochłonne. Ponieważ graficzny ekran startowy systemu uniemożliwia nam przeprowadzenie jakichkolwiek interakcji z systemem, do ustanowienia połączenie Wi-Fi niezbędne jest uprzednie zalogowanie się do konsoli systemu poprzez port UART, z wykorzystaniem sprzętowego konwertera UART TTL<–>USB oraz wybranego oprogramowania umożliwiającego obsługę portu szeregowego w konfiguracji 115200 8N1. Schemat wymaganych połączeń dla zestawu Raspberry Pi 3 został przedstawiony na rysunku 3.

rys5Po zalogowaniu się do konsoli systemu, użytkownik ma możliwość podłączenia do wybranej sieci Wi-Fi poprzez polecenie:

$ am startservice
    -n com.google.wifisetup/.WifiSetupService
    -a WifiSetupService.Connect
    -e ssid <NAZWA SIECI>
    -e passphrase <HASŁO>

Poprawność nawiązania połączenia może zostać zweryfikowana poleceniem:

$ logcat -d | grep Wifi
...
V WifiWatcher: Network state changed to CONNECTED
V WifiWatcher: SSID changed: ...
I WifiConfigurator: Successfully connected to ...

Jeżeli konfiguracja sieci została przeprowadzona prawidłowo, na ekranie startowym zostanie wyświetlony przydzielony adres IP, a ustawienia sieci zostaną zapisane – urządzenie spróbuje zestawić to samo połączenie przy kolejnym starcie systemu. Aby skasować listę zapisanych sieci Wi-Fi, w terminalu systemu należy wydać polecenie:

$ am startservice
    -n com.google.wifisetup/.WifiSetupService
    -a WifiSetupService.Reset

Przygotowanie środowiska programistycznego

Jak wspomniano we wstępnie, jedną z niewątpliwych zalet systemu Android Things jest możliwość pracy w wygodnym i funkcjonalnym środowisku Android Studio, będącym oficjalnym IDE dla systemu Android. Ostatnią stabilną wersję pakiet Android Studio (w chwili tworzenia artykułu jest to wersja oznaczona numerem 2.3.3) można pobrać pod adresem https://goo.gl/6qBMkm.

rys6Instalowanie środowiska w systemie Windows jest realizowane poprzez standardowy instalator, wymagający jedynie wskazania docelowego folderu instalacji. W systemie operacyjnym Linux „instalacja” ogranicza się do rozpakowania pobranego archiwum ZIP i uruchomienia skryptu android-studio/bin/studio.sh.

Przy pierwszym uruchomieniu środowiska Android Studio, niezbędne jest uruchomienie menedżera oprogramowania SDK Manager (rysunek 4) oraz pobranie najnowszych narzędzi SDK Tools w wersji 25.0.3 lub wyżej, oraz SDK Platforms dla Androida 7.0 (wersja API 24) – jak przedstawiono to na rysunku 5 oraz rysunku 6.

Pierwszy projekt – sterowanie GPIO

Zarówno platforma sprzętowa, jak i środowisko programistyczne jest już gotowe na przygotowanie pierwszego prostego projektu. Zgodnie z niepisaną zasadą, będzie to Hello World w wersji na systemy embedded, czyli prosty projekt obsługujący diody LED oraz jeden przycisk.

rys7Po uruchomieniu Android Studio, wybieramy opcję Start a new Android Studio project, która przenosi nas do okna konfiguracji nowego projektu, jak na rysunku 7. W następnym kroku użytkownik zostanie poproszony o określenie typu projektu. Ponieważ oficjalne wsparcie dla platformy Android Things pojawi się w kolejnej wersji Android Studio (wersja 3.0 – patrz ramka poniżej), jako typ projektu wybieramy opcję Phone and Tablet ze wskazaniem minimalnej wersji API 24 (Android 7.0) – rysunek 8. Pomimo że nasza pierwsza aplikacja nie będzie wykorzystywała graficznego interfejsu użytkownika (przykłady z GUI zostaną przedstawione w kolejnych artykułach z cyklu), na kolejnym etapie konfiguracji wybieramy opcję Empty Activity – generator projektu utworzy wówczas domyślną aktywność aplikacji (MainActivity.java) oraz prosty układ (layout/activity_main.xml) wyświetlający na ekranie napis Hello World (rysunek 9 oraz rysunek 10).

Na obecnym etapie konfiguracji projektu przygotowanie aplikacji jest tożsame z tworzeniem aplikacji dla urządzeń mobilnych. Pierwszym z wyróżników jest konieczność włączenia wsparcia dla biblioteki Things Support Library, niedostępnej w standardowym API. W tym celu, edytujemy plik app/build.gradle w sekcji dependencies:

rys8dependencies {
    ...
    provided ‚com.google.android.things:androidthings:0.4.1-devpreview’
}

oraz plik AndroidManifest.xml:

<application ...>
    <uses-library android:name=”com.google.android.things”/>
    ...
</application>

rys9Pozostając przy edycji pliku AndroidManifest.xml, dokonajmy jeszcze jednej zmiany, która wyróżnia tworzenie aplikacji dla systemu Android Things. Jak wspomniano, system Android Things został zaprojektowany do uruchomienia wyłącznie jednej aplikacji użytkownika, tuż po starcie systemu. W tym celu, poprzez wpisy intent-filter [9] należy określić, która z aktywności ma stanowić „punkt wejścia” aplikacji. Zmodyfikowany na potrzeby systemu Android Things plik AndroidManifest.xml został przedstawiony na listingu 1.

Na obecnym etapie edycji projektu uzyskano gotowy szkielet aplikacji dla systemu Android Things. Aby sprawdzić poprawność wprowadzonych zmian, zbudujmy projekt poprzez wybranie opcji Build ’ Make Project (lub wybierając skrót klawiszowy Ctrl+F9).

Zanim przystąpimy do wykonania połączeń sprzętowych (podłączenia diod LED i przycisku) oraz implementacji obsługi programowej, spróbujmy uruchomić szkielet naszej aplikacji na platformie docelowej. Uruchomienie zbudowanej uprzednio aplikacji odbywa się poprzez wybranie opcji „Run ’ Run ‘app’” (lub skrótu klawiszowego Shift+F10). Użytkownik zostanie poproszony o wybranie platformy docelowej, jak przedstawiono to na rysunku 11. Ponieważ nie zestawiliśmy dotychczas połączenia z platformą Raspberry Pi, lista dostępnych urządzeń jest pusta. Aby nawiązać połączenie z docelową platformą deweloperską, za pomocą terminalu systemu operacyjnego wydajemy polecenie:

rys10[user@archlinux ~]$ adb connect <adres ip>:5555
* daemon not running. starting it now on port 5037 *
* daemon started successfully *
connected to 192.168.0.129:5555

Aby upewnić się, że połączenie zostało zestawione prawidłowo, wykorzystując ponownie program adb [10],  możemy wyświetlić listę aktualnie podłączonych urządzeń:

[user@archlinux ~]$ adb devices
List of devices attached
192.168.0.129:5555    device

Tym samym lista urządzeń w programie Android Studio, na których możemy uruchomić szkielet naszej aplikacji, została poszerzona o nowy wpis (rysunek 12).

Wybierając docelową platformę, rozpoczynamy proces instalacji aplikacji. Ponieważ jest to proces dość czasochłonny, w oczekiwaniu na wyświetlenie napisu Hello World, zrealizujmy na płytce prototypowej połączenia diod LED i przycisku. Zadaniem przykładowej aplikacji będzie wyświetlenie prostych efektów świetlnych na dwóch diodach LED, przełączanych za pomocą pojedynczego przycisku. Schemat połączeń przedstawiono na rysunku 13.

rys11-12Poprawne uruchomienie szkieletu naszej aplikacji oraz wykonanie wszystkich połączeń sprzętowych umożliwia nam przejście do finalnego kroku tej części artykułu – dopisania właściwej obsługi sprzętowej w pliku MainActivity.java, którego wstępna postać, wygenerowana przez kreator projektu, została przedstawiona na listingu 2.

Każda aplikacja przygotowana na platformę Android ma własny „cykl życia”, podczas którego może znajdować się ona w jednym z określonych stanów [11] (m.in. aplikacja jest uruchamiana, zatrzymana, przerwana lub zakończona). Programista aplikacji nie ma wpływu na stan, w jakim obecnie znajduje się aplikacja, jednak może zapewnić prawidłową programową obsługę każdego z tych stanów. Obsługa ta jest realizowana poprzez przedefiniowanie kilku kluczowych metod (takich jak m.in. onCreate(), onDestroy(), onResume(), onPause()) w klasie dziedziczącej po klasie android.app.Activity. Cykl życia aplikacji Android wymaga, aby została wywołana metoda onCreate(), którą każda klasa pochodna od Activity (w tym MainActivity z omawianego przykładu) nadpisuje celem wykonania własnych operacji inicjalizujących. Ponieważ w systemie Android Things mamy do czynienia wyłącznie z jedną aplikacją użytkownika, która nie może być przeniesiona do „tła” celem uruchomienia innej aplikacji, nasz program znajduje się w jednym z dwóch stanów: uruchomienia lub zatrzymania. Tym samym rolą programisty jest nadpisanie metody onCreate() – odpowiadającej za inicjalizację aplikacji oraz metody onDestroy(), która umożliwi poprawne jej zamknięcie. Zaktualizowany kod klasy MainActivity został przedstawiony na listingu 3.

W systemie Android Things, dostęp do określonych zasobów sprzętowych (takich jak: GPIO, I2C, I2S, SPI, UART czy PWM) realizowany jest poprzez obiekt PeripheralManagerService [12] z biblioteki Things Support Library oraz jedną z szeregu metod przedstawionych w tabeli 2.

Konfiguracja portów GPIO jest natomiast realizowana poprzez zbiór metody klasy Gpio [13] – tabela 3. Inicjalizacja wyprowadzeń BCM4 oraz BCM17 jako portów wyjściowych (do których zostały podłączone diody LED) została przedstawiona na listingu 4.

W analogiczny sposób konfigurujemy przycisk podłączony do wyprowadzenia BCM23, pełniącego funkcję wejścia – listing 5.

Konfiguracja wejścia wymaga również określenia zbocza sygnału, które wyzwoli funkcję obsługi przycisku, wskazaną poprzez registerGpioCallback() listing 6.

rys13W ramach aktywności MainActivity zaimplementujmy więc również funkcję zwrotną ButtonCallback, odpowiedzialną za obsługę przycisku i zmianę wyświetlanego efektu – listing 7.

Do uzyskania finalnego efektu pozostało jedynie poprawne zamknięcie aplikacji poprzez zwolnienie zasobów w metodzie onDestroy() oraz implementacja prostej funkcji (z wykorzystaniem interfejsu Runnable [14]), która z zadanym interwałem czasowym zmieni stan logiczny na wyprowadzeniach BCM4 oraz BCM17. Kompletny kod klasy MainActivity został przedstawiony na listingu 8.

Łukasz Skalski

 

Linki zewnętrzne:

1. https://goo.gl/WzJu5p
2. https://goo.gl/jbSDuS
3. https://goo.gl/sDYK7V
4. https://goo.gl/Es3zWk
5. https://goo.gl/QUGeCX
6. https://goo.gl/mK9Dgu
7. https://goo.gl/yLZ8nh
8. https://goo.gl/eUYxqd
9. https://goo.gl/UcL8GN
10. https://goo.gl/EkPR28
11. https://goo.gl/Q7d3YT
12. https://goo.gl/HgLNyA
13. https://goo.gl/mX8GPR
14. https://goo.gl/6XmXVq

 

tab3

tab3

Pozostałe artykuły

Jak używać układów SoC Xilinx Zynq-7000 z Linuksem ? proste przykłady (3)

Numer: Listopad/2017

W poprzednim artykule opisałem różne sposoby uruchomienia Linuksa na płytce zestawu Zedboard. Po udanym uruchomieniu systemu czas na pierwsze programy. Będzie to swoisty ?Hello World? zintegrowany z obsługą przycisków oraz przykład obsługi wyświetlacza OLED z interfejsem SPI.

LoRa w praktyce (2)

Numer: Listopad/2017

W drugiej części artykułu przedstawiamy wyniki pomiaru zasięgu modemów LoRa pracujących w różnych konfiguracjach, w różnych warunkach terenowych. Praktyka pokazała, że przekroczenie odległości 8 km jest realne w paśmie ISM.

Systemy dla Internetu Rzeczy (11). Bezprzewodowa sieć czujników z transmisją dwupasmową

Numer: Listopad/2017

Zestawy CC1350 Launch Pad oraz CC1350 SensorTag są dostarczane z wpisanym do pamięci Flash procesora programem, który umożliwia transmisję z zastosowaniem protokołu BLE 4.2. W pakiecie programowym SimpleLink CC13x0 SDK 1.50 [12] jest dostarczany komplet warsztatów o nazwie SimpleLink Academy for SimpleLink CC13x0 SDK [13]. Do pierwszych prób z transmisją dwupasmową najbardziej przydatny jest warsztat Creating a CC13xx based ultra low power ...

Systemy dla Internetu Rzeczy (10). Zestaw CC1350 SensorTag

Numer: Październik/2017

Zestaw CC1350 SensorTag to godny następca bestselerowego zestawu CC2650 SensorTag. Oprócz dotychczasowej obsługi dziesięciu sygnałów z czujników oraz komunikacji radiowej w standardzie Bluetooth Low Energy 4.2 umożliwia on dodatkowo komunikację w paśmie ISM 868/915 MHz. Oznacza to znacznie większy zasięg do 2 km. A wszystko przy takim samym zasilaniu z pojedynczej baterii CR2032 i czasie ciągłej pracy do 1 roku.

Renesas Synergy - interfejsy szeregowe (3)

Numer: Październik/2017

Interfejsy szeregowe są bardzo ważnym elementem budowania systemów mikroprocesorowych. Wiele elementów zewnętrznych takich jak: wyświetlacze, czujniki, moduły komunikacyjne i inne mają wbudowane szeregowe interfejsy komunikacyjne z jednej strony, a mikrokontrolery układy peryferyjne obsługujące transmisję szeregową z drugiej strony. Moduły komunikacyjne mikrokontrolerów są często bardzo rozbudowane. Przychodzące i wysyłane dane ...

Mobilna
Elektronika
Praktyczna

Elektronika Praktyczna

Listopad 2018

PrenumerataePrenumerataKup w kiosku wysyłkowym

Elektronika Praktyczna Plus

lipiec - grudzień 2012

Kup w kiosku wysyłkowym